این محیط یکی از محیط‌های پایه پرکاربرد برای کشت سلول‌های پستانداران است که معمولاً در مطالعات متابولیسم، فلورسانس و تمایز سلولی استفاده می‌شود.

ویژگی‌های اصلی:

• گلوکز: ۱ g/L (حدود ۵.۵ mM)
• Phenol Red: ندارد.
• GlutaMAX: ندارد.
• L-Glutamine: معمولاً ندارد
• سیستم بافری: سدیم بی‌کربنات
• pH در حضور ۵٪ CO₂ حدود ۷.۲–۷.۴
• اسمولاریته حدود ۳۳۰ mOsm/kg

مزایا:

• مناسب برای سلول‌های اولیه (Primary cells)
• مناسب برای MSC
• مناسب برای مطالعات متابولیسم
• کاهش استرس ناشی از گلوکز بالا
• مناسب برای مطالعات دیابت و مقاومت به انسولین

مکمل‌هایی که معمولاً به این محیط اضافه می‌شوند

بسته به نوع سلول، معمولاً موارد زیر اضافه می‌شوند:

• FBS (معمولاً ۵–۱۰٪)
• Penicillin–Streptomycin (در صورت نیاز)
• L-Glutamine یا GlutaMAX (اگر در فرمول پایه وجود نداشته باشد)
• NEAA (در برخی رده‌های سلولی)
• Sodium Pyruvate (برای برخی سلول‌ها)
• HEPES (در صورت نیاز به پایداری بیشتر pH خارج از انکوباتور)

کاربردها

این محیط برای موارد زیر بسیار مناسب است:

• سلول‌های بنیادی مزانشیمی (MSC)
• فیبروبلاست‌ها
• سلول‌های اولیه
• مطالعات متابولیسم سلولی
• تصویربرداری فلورسانس
• سنجش‌های ROS
• تست‌های کلسیم (Calcium imaging)
• مطالعات مربوط به استروژن و گیرنده‌های هورمونی

محدودیت‌ها

• برای بسیاری از رده‌های سلولی باید گلوتامین یا GlutaMAX به آن اضافه شود.
• به‌دلیل نداشتن Phenol Red، تغییرات pH با تغییر رنگ محیط قابل مشاهده نیست و باید به زمان تعویض محیط یا اندازه‌گیری pH توجه بیشتری داشت.
• برخی رده‌های سلولی که به گلوکز بالا عادت دارند، ممکن است در این محیط رشد کندتری داشته باشند.